Günümüzün yetenekli keman sanatçılarından Nigel Kennedy’nin yeni albümü, yılın güzel sürprizlerinden birisi oldu.
Kennedy, bu son çalışmasını geçen aralık ayındaki İstanbul konserinde kendisine eşlik eden Polonyalı beş müzisyenle kaydetmiş.
Sanatçının klasik müziğin yerleşik kalıplarına karşı çıkan tavrı, bu albümde de öne çıkıyor. Yine türü tam olarak açıklanamayan ama kabaca “elektronik caz” denilen bir tarzı var albümün.
Nigel Kennedy, kariyeri boyunca hep sıra dışı çalışmalar yaptığı için müziğindeki sürprizlere fazla şaşırmamak gerek. Ancak yine de yeni albümde şaşırtıcı iki özellik var.
Birincisi, Kennedy’nin yapımcılığı heavy metal müziğin en büyük gruplarından Motörhead’in vokalisti Lemmy’nin oğlu Paul Inder ile paylaşmış olması. Böylece, kendisine yakıştırılan "punk kemancı" ünvanını hak ettiğini bir kez daha kanıtlamış Kennedy.
İkincisi de, "River Man" adlı parçada vokali ünlü pop şarkıcısı Boy George’un üstlenmesi.
Nick Drake'in bu muhteşem şarkısında Boy George’la çalışması bile Kennedy’nin yaratıcılığını gösteriyor. Ama Boy George da öyle dokunaklı yorumlamış ki, albümün en gözde şarkısı olmuş “River Man”.
Diğer altı parçanın hepsi Kennedy’nin kendi bestesi. Kimi zaman duygulu kimi zaman neşeli ama genellikle albümün adına da uyum sağlayacak şekilde sakin anları yansıtan bir albüm “Shhh!”.
Bunun tek istisnası, 10 dakikalık kapanış parçası “Oy!”. Kennedy’nin elektro kemanının titreşimleri, bu parçada etkileyici bir funk rock havası yaratmış.
Nigel Kennedy Beşlisi, albümde bir türden diğerine geçerek, 52 dakikalık bir müzikal yolculuğa çıkarıyor dinleyiciyi. İlginç ve heyecan verici bir yolculuk bu!
Albümdeki parçalar hakkında fikir edinmek isterseniz The Nigel Kennedy Quintet'in internet sitesinde "media" bölümünü ziyaret edin.
Albüm için özel olarak tasarlanan site gerçekten çok hoş. Media bölümünde Nigel Kennedy ile albüm hakkında yapılmış bir röportajın videosu da var. "Shhh!"ın ortaya çıkış öyküsünü ünlü kemancının kendi ağzından dinlemek isteyenler, bu videoyu kaçırmasın.
David Bowie yeni bir stüdyo albümü çıkarmayalı uzun zaman oldu. 2003 tarihli “Reality”, efsane müzisyenin yaptığı son stüdyo çalışmasıydı. O zamandan beri birtakım sağlık sorunlarıyla uğraşıyor Bowie...
Sevenleri de yeni bir albüm için umutla beklerken, eskilerini dinleyerek özlem gideriyor. Bunlardan en sonuncusu raflara yeni kondu. 2004’te Bowie’nin albüm turnesi kapsamında verdiği Dublin konseri, “A Reality Tour” adıyla DVD olarak yayımlanmıştı. Şimdi bu kayıt, 2 CD’lik bir albüm olarak piyasaya çıktı.
DVD’ye zaten sahip olanlar için bu albümü çekici kılacak bir özellik var mı derseniz; daha önce DVD’de yer almayan üç şarkı olduğunu belirtebilirim. Bowie’nin konserde seslendirdiği “China Girl”, “Breaking Glass” ve “Fall Dog Bombs the Moon” adlı şarkılar da albüme katılmış. Böylece kayıtlar yeniden elden geçirilerek, 33 şarkılık bir Bowie ziyafeti yaratılmış.
Reality turnesi, David Bowie’nin uzun bir aradan sonra çıktığı son turneydi. O yıl dünyada en çok ilgi gören turne olan "Reality Tour" kapsamında Amerika'daki üç konseri izleme olanağı bulmuştum. Hiç tereddüt duymadan şunu söyleyebilirim: Gördüğüm en iyi canlı performans Bowie’ye ait.
Bunu bilen bilir zaten; ama Bowie’yi bugüne kadar yakından takip etmemiş olanların buna tanık olması için bu albümü dinlemesi yeter. Mutlaka gözleriyle görmek isteyenler varsa, onlar da DVD’yi izlesin derim.
Ama ister CD’yi dinleyin, ister DVD’yi izleyin; “The Motel”e dikkatle kulak vermeyi ihmal etmeyin. Çünkü pek kimse bilmese de, en iyi Bowie şarkılarından birisidir o.
Bowie, 1995 tarihli "Outside" adlı albümünde yer alan "The Motel"i uzun yıllar sonra 2003 turnesinde seslendirmiş, kendisinin de en sevdiği şarkılardan biri olduğunu söylemişti.
"The Motel"in DVD'de yer alan konser kaydını aşağıdaki videodan dinleyebilirsiniz.
Şarkının "Outside" albümündeki kaydını dinlemenizi de öneririm. Onun için de buraya tıklayın.
For we're living in a safety zone Don't be holding back from me We're living from hour to hour down here And we'll take it when we can
It's a kind of living which recognises The death of the odourless man When nothing is vanity nothing's too slow It's not Eden but it's no sham
There is no hell There is no shame There is no hell Like an old hell There is no hell And it's lights up, boys Lights up boys
Explosion falls upon deaf ears While we're swimming in a sea of sham Living in the shadow of vanity A complex fashion for a simple man
And there is no hell And there is no shame And there is no hell Like an old hell There is no hell
And the silence flies on its brief flight A razor sharp crap shoot affair And we light up our lives And there's nothing but me exploding you Re-exploding you Like everybody do Re-exploding you
I don't know what to use Make somebody move Me exploding Me exploding you
THE BIRD AND THE BEE- Interpreting the Masters Volume I: A Tribute to Daryl Hall and John Oates (Blue Note Records)
Ilık bahar günlerine eşlik edecek güzel bir albüm soracak olsanız, bugünlerde ilk anda aklıma gelen, The Bird and the Bee'nin yeni çıkan albümü olur.
Adından da anlaşılacağı gibi, Amerikalı indie pop ikilisi bu çalışmasında Hall & Oates şarkılarını yeniden yorumluyor.
Bugün 20’li yaşlarında olanlar belki Daryl Hall & John Oates’i tanımayabilir. Ancak 1970 ve 80’li yıllarda büyük başarı kazanan bu ikili, çok sayıda hit şarkı yapmış, radyolarda en çok çalınan isimlerden birisidir.
Adlarını ezbere bilmeseniz de, “Rich Girl”, “Kiss on My List” ve “Maneater” gibi şarkıları mutlaka duymuşsunuzdur; hatta “Oh here she comes/ She’s a maneater” diye şarkıya eşlik bile etmişsinizdir.
The Bird and the Bee, dünyaca ün kazanmış bir grubun çok sevilen şarkılarını "cover"lamakla aslında çok riskli bir işe girişmiş. Ama o riski aşmakla kalmayıp, tahminimden de daha iyi bir albüm yapmış.
Inara George’un melodilere rahatlıkla uyum gösteren sesi enstrümantalist Greg Kurstin’in kusursuz prodüksiyonuyla mükemmel bir uyum içinde. Bir sürpriz olarak, “Maneater”ın geri vokalinde Shirley Manson’ın yer aldığını da belirtelim.
Şarkıları baştan yaratmak yerine, temelini bozmadan yeni bir yorumla düzenlemek, kolay iş değil. The Bird and the Bee, büyük bir ustalıkla bunu başarmış. “Kaliteli pop albümü nasıl olur?” diye soranlara bu albümü dinletin. -
İkilinin Ellen DeGeneres Show'da "I Can't Go For That" adlı parçayı yorumladığı performansı aşağıdaki videodan izleyebilirsiniz.
Müthiş falsettosuyla müzikseverleri büyüleyen Jonsi (Jon Thor Birgisson), “Go” adlı albümüyle yine gündemde.
İzlanda’nın Björk’den sonra müzik dünyasına kazandırdığı ikinci büyük isim Sigur Ros’un vokalisti olarak tanındı Jonsi. Ama belli ki, bu ilk solo albümüyle kariyerinde yeni ve çok güzel bir sayfa açtı.
Jonsi, Amerikalı besteci Nico Muhly ile çalıştığı “Go”da, Sigur Ros albümlerinden farklı olarak, şarkıları İzlandaca ya da kendi yarattığı “Hopelandish” dilinde değil, İngilizce söylüyor.
(Nico Muhly, daha önce Antony and the Johnsons, Björk, Grizzly Bear ve Bonnie "Prince" Billy gibi isimlerle de çalışmalar yapmıştı.)
Ama sesini bir enstrüman gibi öyle ustalıkla kullanıyor ki, fazla dikkat etmeyen sıradan bir dinleyici, duygu seline kapılıp hangi dilde olduğunu bile anlamayabilir...
Başlıktaki tanımı, telefonda röportaj yaparken Jonsi’ye ben önerdim; o da beğendi. Nedenini yazıda bulacaksınız.
Albümdeki temaları açıklamak için “Go” iyi bir isim olmuş...
Evet, bu albüm temelde umutlar ve korkular üzerine kurulu. Bir şeye umutla yaklaşırken, (İngilizce’de “go for it” ya da “go do it”) “yap bunu” diyoruz. Ama tersi durumlarda da işe yarıyor. Bir şeyden kurtulup ilerleme (go forward) ya da geriye dönme halinde de (go back) kullanılabilir. Bütün bunları iyi açıklıyor.
Sigur Ros albümlerine göre çok daha neşeli bir hava seziliyor albümde. Özel bir nedeni var mı?
Albüm kayıt dönemi, özel hayatımda da mutlu olduğum bir dönemdi. Ayrıca böyle bir albümü yapmaktan dolayı da çok memnundum. Kayıt süreci Sigur Ros albümlerinden çok farklıydı. Stüdyoda heyecan verici bir atmosfer vardı. Bunların hepsi albüme yansıdı sanırım.
O zaman kendi akışına göre gelişen bir süreçti diyebilir miyiz?
Evet, öyle oldu. Şarkıların çıkış noktasının tam olarak nereye varacağını ben de bilmiyorum. Bu bazen daha mutlu, bazen karanlık bir sound ile son buluyor. Örneğin “Go Do” adlı şarkıyı ilk olarak ukulele üzerinde çalışarak yazdım. Ama son aşamada o kadar neşeli bir havası olacağını düşünmemiştim. Bu gerçekten ilginç.
Albüm, dinlerken insanda sanki bir tür uçma hissi yaratıyor. O nedenle aklıma “Kuşlar için müzik” şeklinde bir tanımlama geldi...
Bu çok güzel! Düzenlemeleri yapan Nico Muhly ile çalışırken, biraz daha neşeli olmasını istediğim yerlerde, ona “Örneğin etrafta uçuyormuş hissi veren bir havası olabilir mi?” diyordum. Bu tarif kesinlikle uyuyor.
Solo albüm yapmak ve Sigur Ros ile çalışmak arasında ne gibi farklar var?
Grup olunca dört kişi bir araya geliyor ve aklınızdakileri ortaya koyup tartışıyorsunuz. Ortaya bir sürü kayıt çıkıyor. O şekilde çalışmak da güzel. Fakat bu albümde işe tek başıma başladım. Kendimi ilk anda sanki çıplak hissettim. Ama bu benim için sağlıklı. Kendinizi ancak bu şekilde farklı yönde geliştirebiliyorsunuz.
Şarkı yazarlığı konusunda bu albümde ne öğrendiniz?
İç güdülerime güvenip kendimden endişe etmemeyi... Kendi duygu ve düşüncelerinizi izleyip, yapmak istediğinizi gerçekleştirebilirseniz, sonuçtan mutlu olma oranınız artıyor.
Şarkı yazarken genel olarak sizin için önce müzik mi ortaya çıkıyor şarkı sözleri mi?
Müzik her zaman önce gelir. Çünkü müzik, benim için çok kolay bir şekilde, içten gelen bir şey. Şarkı sözlerini yazmaksa bana göre daha zor. Elime kağıdı kalemi alıp yazmaya çalıştığımda o kadar kolay bir şekilde ortaya çıkmıyor sözler...
Hangi dilde söylemek daha kolay? İzlandaca, Hopelandish ya da İngilizce?
Tam olarak söylemek zor. Sigur Ros albümlerinde şarkı yazarken sözcükleri müziğe uygun olarak sıralıyorum. Sözcükler, üzerinde hiç düşünmeden ağzımdan çıkıyor. Ama İzlanda dili mi, İngilizce mi derseniz; buna karar vermek zor. Çok farklı iki durum. Bu albümde İngilizce söylediğim için ilk başta aksan konusunda biraz endişeliydim.
Bu albümün müzisyen olarak size kazandırdığı en olumlu etki ne oldu?
Sigur Ros olarak, sürekli aynı insanlarla aynı yerlerde aynı ekipmanla çalışıyoruz. Bu albümde ise, farklı yerlerde, farklı görüşten insanlarla ve yeni ekipmanlarla çalışmak ufuk açıcı oldu.
New York’ta bir konserinizde sizi çello yayıyla elektro gitar çalarken izlemiştim. Çok etkileyiciydi. Bu albümde o gitar yok, daha çok akustik gitar var. Hangisini daha çok seviyorsunuz?
Her ikisini de çok seviyorum. Şarkılarımın çoğunu akustik gitarla besteliyorum. Yayla çaldığım elektro gitarı, farklı sesleri keşfetmek için kullanıyorum. Benim için çok eğlenceli ve ilginç bir deneyim o.
İzlanda müziğinde çevresel faktörlerin çok etkili olduğu görülüyor. Sizi nasıl etkiliyor?
Londra’ya ya da başka bir metropol kente gittiğimde bunu iyice fark ediyorum. Devasa kentlerde öyle çok insan var ki... İzlanda’yı o metropollerle kıyaslarsanız, büyük bir sakinlik içinde yaşandığını görürsünüz. O nedenle daha çok kapalı ortamlarda kalıp yaratıcı bir şeyler yaparak mutlu olmaya çalışıyorsunuz.
Bu albüm için ilk çocuğum diyorsunuz. İkinci bir çocuğunuz olacak mı?
Kesinlikle. Ama Sigur Ros’la da yeni bir albüm kaydedeceğiz. Bir yandan grupla çalışıp, diğer yandan solo albümler yapmaya devam etmek benim rüyam. Bu arada İstanbul’a gelip konser vermeyi de çok istiyorum. Umarım bir gün yapabilirim.
--- Albümdeki "Go Do" adlı şarkıya çekilen videoyu aşağıda izleyebilirsiniz.
.jpg)
The NIGEL KENNEDY QUINTET-Shhh! (EMI Records) 
