2014'TE İZLEDİĞİM EN İYİ KONSERLERLEN BİRİ: EAST INDIA YOUTH @ SALON

14.12.2014

Bazen bir konsere gidersiniz; müzisyeni daha önceden biraz tanıyorsanız ne ile karşılaşacağınızı az çok tahmin ediyorsunuzdur. Üstelik müzik eleştirmeniyseniz, daha fazla bilginiz olması beklenebileceğinden, konserlerde nadiren şaşırırsınız. Bir şeyler ters giderse, olumsuz anlamda şaşırmanız daha olasıdır. Albüm iyidir ama o akşam konserde yaşanan aksilikler sonucunda umduğunuz etkiyi hissedemezsiniz. Bazen de beklediğinizin üzerinde bir etkiyle sarsılıp çıkarsınız konserden.

Ben East India Youth (EIY) ile her ikisini de yaşadım. Olumsuz deneyim, bu yıl Glastonbury'de başıma geldi. Kenarları açık büyük bir çadır sahnede çalıyordu William Doyle. Ancak bir türlü teknik arıza giderilemediğinden çalmaya başlayamadı. Teknisyenler koşuşup dururken onun da morali bozuldu. Epey bekledik, sonra birden çalmaya başladı. Fakat kısa bir süre sonra yine arıza çıktı, o da bilgisayara vurup sahneden geri indi. Sahne arkasında birileriyle tartıştığını görebiliyorduk. Zaten o aşamada her şey düzelse bile dinleyicinin de beklemekten hevesi kaçmış gibiydi. Oldukça şanssız bir olaydı. Başka bir konseri yakalamak istediğim için üzülerek ayrılmıştım o çadırdan.

Bu yüzden dün akşam ne ile karşılaşacağımı tam olarak kestiremeden gittim Salon'a. 23 yaşındaki İngiliz müzisyen William Doyle'un ilk albümü "Total Strife Forever", 2014'te en çok konuşulan kayıtlarından biri oldu. Solo çalışmaya başlamadan önce adını ilk kez Doyle and the Fourfathers grubuyla duyuran genç müzisyen, tek başına elektronik müzik yapmayı daha cazip bulunca East India Youth olarak çıktı karşımıza. Elektronika, ambient ve tekno arasında gidip gelen albümü oldukça uzun bir süreç içinde kendi evinde kaydetmiş Doyle ve hiçbir zaman da bu kadar ilgi göreceğini, Mercury ödülüne aday gösterileceğini elbette tahmin etmemiş.

Dün akşamki konser, yılın en büyük çıkış yapan müzisyenlerinden biri olan EIY'un ülkemizdeki ilk canlı performansıydı. Açıkçası ben daha fazla ilgi olacağını sanıyordum; ne yazık ki Türkiye'de yeni sesler keşfetme merakına sahip fazla insan yok. EIY, elektronik müzikte sıradışı bir duruşu da yansıtıyor. İyi gözlem yapıp, bu türde müzik yapanların nedense kendilerini belirsizleştirmeye çalıştığını, albüm fotoğraflarında ya da görsellerde kendi kimliklerini öne çıkarmadıklarını tespit etmiş. Kendisinin basında yer alan fotoğraflarında, bunun tersine belirgin bir kimlik yansıyor.

Bu tavrının en net görüldüğü alan ise sahne. Ceket, kumaş pantolon, gömlek, kravat ve kravat iğnesi ile sanki resmi bir iş toplantısına gidiyor ya da ofisten henüz ayrılıp sahneye adım atmış bir İngiliz beyefendisi gibi son derece temiz ve düzenli bir görünümle çıkıyor dinleyicinin karşısına. "İnsanlar sahneye yerleştirilen bilgisayarın üstündeki elmayı gördüğü anda kafalarında nasıl bir konser olacağına dair belli bir fikir oluyor, onu kırmaya çalışıyorum" demişti bir röportajında. Gerçekten de o imajı tamamen yıkıyor. Uzunca bir enstrümantal giriş yapıyor, sonra vokali devreye sokuyor, arada boşluk bırakmadan şarkıları birbirine bağlıyor ve böylece dinleyicilere alkışlamak için zaman bırakmıyor. Bunu yapma nedeni, insanların kafasını karıştırıp ilgiyi canlı tutmak. Çünkü konserleri ses evreninde bir macera gibi görüyor. O macerada kendisine eşlik edebilmeniz için de kurguyu çok akıllıca yapıyor.

Dün akşam, sakin bir şekilde ambient tınılarıyla sürüklenen bir parçanın krautrock'a evrilip çılgın gitar riff'leriyle devam etmesi ve arkasından bilgisayar ve elektronik aletlerin yardımıyla teknoya evrilmesini büyük bir zevkle dinledim. Nicedir gitarı böyle kan ter içinde, adeta yer gibi katartik bir hisle çalan bir müzisyen izlememiştim. Gitarı ile Doyle arasında inanılmaz bir etkileşim, titreşim var ve onu en çarpıcı şekilde dinleyicilere geçiriyor. O kadar ki, dün konserde arkadaşımız Özgür bir ara dayanamadı, bir adımda sahneye çıktı ve Doyle'a sarılarak "I Love You" dedi. Kendisini müziğe o derece kaptıran bir müzisyeni görünce sadece yerinizde durup bakamıyorsunuz. Yazının başında EIY ile hem olumsuz hem de olumlu konser anılarım oldu demiştim ya, Glastonbury'deki kendisinden kaynaklanmayan nedenlerle ne kadar olumsuzsa, Salon'daki de kendisinden kaynaklanan nedenlerle o kadar olumluydu!

2015'te yeni bir East India Youth albümü yayınlanacağını duydum ve menajerinin söylediğine göre bu defa sahnede bir masa arkasında olmayacakmış Doyle, bacaklarını görecekmişiz. Bu acaba daha az elektronik olacak anlamına mı geliyor, göreceğiz. Fakat ne yaparsa yapsın, onda bu yetenek ve tutku olduğu sürece iyi kayıtlar yapacağına kuşkum yok. Hem kendisine idol olarak David Bowie ile Brian Eno'yu; özellikle ikilinin Berlin dönemini seçmiş bir müzisyen baştan doğru yolda demektir. Yılın en güzel konserlerinden biri için Salon ekibine teşekkürler!


(Fotoğraflar bana aittir. Dün konserde bir video kaydettim ama ses patlamış; o yüzden paylaşmıyorum. Onun yerine Latitude Festival'daki konserinde çekilen videoyu aldım buraya.)

BİR KIŞ GECESİ ÇADIRDA DUYGUSAL ANAFORA KAPILDIK

13.12.2014

Dün akşam yağışlı ve soğuk bir İstanbul gecesinde evde oturmak yerine Küçükçiftlik Park'a gelmeyi tercih edenler, insanın içini ısıtan huzurlu birkaç saat geçirdi. Parkın içinde ne olduğunu bilmeyenler için garip bir tezat yansıtabilir bu cümle ama gerçeği söylüyorum. Çünkü kocaman sıcak bir çadırın içine girip Ane Brun'u dinlediğinizde, ne dışarıdaki soğuk havanın ne de kentteki keşmekeşin etkisi kalıyor. Norveç doğumlu olsa da yaşamını İsveç'te sürdüren Brun, "Bu havayı ben buraya taşıdıysam üzgünüm," diye espri yaptığında, içimden onun pürüzsüz sesinin duyulduğu ortama ancak dinginlik kazandırabileceğini geçiriyordum.

Ane Brun öncesinde yaklaşık yarım saat kadar İsveçli müzisyen Alice Boman'ı dinledik. Nord klavye eşliğinde, adeta peri masallarını uyuyan bir bebeğe okurmuşcasına usulca söyledi. Herhangi bir yoruma yer bırakmayan basit şarkı sözlerinin üzerine yine sade melodilerle kurguladığı şarkıları, iddiasız, duru lo-fi folk kayıtları akla getiriyor. Zaten İsveç'te bir ormanın içindeki kulübede kaydettiği kısaçalar da müzikte izlemek istediği yola dair yeterli ipucu veriyor. Sahnede tamamen siyah kıyafetler içinde ve başı hafifçe bir yana eğilmiş haldeyken üzerine ışık vurduğunda, kırılgan bir saflık yansıtıyor. Ancak müziğinde özellikle oluşturduğu yalınlığın bir süre sonra sürekli ayrı şarkıyı dinliyormuş hissini yarattığını belirtmeliyim. Yalınlık elbette mükemmel bir yöntem olabilir ama sound açısından biraz daha iniş çıkışa ihtiyacı olduğu kanısındayım.

Alice Boman'ın ardından kısa bir aradan sonra Ane Brun tek başına sahnedeydi. "Geçen defa geldiğimde yanımda başka müzisyenler vardı ama şimdi burada gitarımla yalnızım," dediğinde bir kere daha düşündüm; enstrümanını alıp tek başına konser veren müzisyenlere ayrı bir saygı duyuyorum. İki saat boyunca kendinizi onca insana dinletebilmek için mutlaka güzel bir sesiniz olmalı, iyi şarkı söylemeyi bilmelisiniz ve enstrümanınıza tamamen hakim olmalısınız. Bunu yapmak için hem özgüveniniz sağlam olmalı, hem de cesur olmalısınız. Belki bunları arka arkaya sıralayınca bir "sınav" izlenimi uyandırmış olabilirim... Belki de sahnedeki müzisyen hiç öyle düşünmüyor; şarkılarını dinlemek için bilet alıp bekleyen bir kalabalık karışısında heyecanlanıyordur mutlaka ama onun dayandığı duygu sınanma değil, içtenlik olsa gerek... Müzisyenlerle üzerinde konuşmayı sevdiğim bir konu bu. Sadece dün gece de aklıma geldiği için burada söz etmek istedim, uzatmadan konsere geçeyim.



Küçükçiftlik Park'taki konseri, 2005 albümü "It All Starts with One" adlı albümünden "Do You Remember?" ile açtı Brun. Müziklerini kaydettiği on yıl içinde çok sayıda şarkı yazdığını ve konser için setlist yapmanın zorluğundan söz etti. Bugünü kadar yayınladığı yedi albümde yer alanların yanı sıra, cover şarkılardan oluşan toplam 24 şarkı dinledik dün akşam. Akustik bir set olduğundan Ane Brun'ün son derece net, temiz ve güçlü sesini öne çıkaran bir folk konseriydi.

"My Lover Will Go", "To Let Myself Go", "So You Did It Again" başta olmak üzere, şarkılarında hüzün var Brun'ün. Kendisi de dün Alphaville'in "Big in Japan" adlı şarkısını yorumlamadan önce bu noktaya değindi. O şarkıyı seçmesinin nedeninin, içinde yakaladığı hüzün olduğunu söyledi. Ancak kendisinden önce dinlediğimiz Bonam ile Brun'ün müziği arasında belirgin bir fark var: Ane Brun'ün sesinde kadınlığa dair bir güç var; saflığı yine hissediyorsunuz ama tonunda kararlılık var, fısıldar gibi telaffuz etmiyor sözcükleri...



Şarkılarını İngilizce söylüyor Ane Brun ama dün akşam kendi ana dilinde "Du Gråter Så Tåra adlı şarkıyı seslendirdi. İskandinavya'nın en güzel yerlerinden birinde doğup büyümüş Brun; gitarını dik tuttuğunda Norveç haritasına benzettiğini söyledi ve "ridiculously beautiful" diye nitelediği memleketinin nerede olduğunu gitar üzerinde anlattı. Rahatlama, ferahlık duygusu ile ilgili olduğunu söylediği şarkısını dinlerken, sanırım dilin beynimde yarattığı algı nedeniyle, bir an Eurovision Şarkı Yarışması'na katılan İskandinav bir müzisyeni dinliyormuşum gibi geldi ama konsere renk katan anlardan biriydi. Sonradan şarkının sözlerinin İngilizce çevirisine baktım; gözyaşları sel gibi akan sevdiğine, "Endişelenme, biz başaracağız" diyormuş...



Basit ama son derece akıllıca tasarlanmış bir dekor tasarımı vardı Küçükçiftlik Park'taki sahnede. Tavandan sarkıtılan, farklı boyutlarda kırpılmış gibi duran beyaz perdelerin üzerinde ışık oyunlarıyla fantastik bir atmosfer yaratıldı. Bazen ışıl ışıl parladı, bazen üzerine kar yağdı, bazen de görüntüler birbirine karıştı. O perdenin altında durup, ustalıkla çaldığı gitar ve klavyeden çıkan seslere eşlik ederek yaklaşık 1.5 saat boyunca şarkı söyleyen Ane Brun, dinleyenleri bir kez daha derinden etkiledi. Konserin ikinci cover şarkısı Arcade Fire'dan "Neighborhood #1"dı. Dünya çapında bu kadar sevilip bilinen bir şarkıya akustik cover yapması, bence Brun'ün cesaretini bir kez daha gösteriyor; çünkü bunu şarkıya tamamen farklı bir ruh katarak yapıyor; orijinal versiyona yakın duran cover'lardan değil onunki.

Konserin sonuna doğru biste sahneye tekrar Alice Bonam'ı davet etti Ane Brun; vokalde onun da katkısıyla ikisinin sesini birlikte dinledik. Gecenin son cover'ı, Beyoncé'nin "Halo" adlı şarkısıydı. "If I Stay" adlı filmin soundtrack albümünde Linnéa Olsson ile birlikte yorumladıkları şarkı bana göre orijinalinden daha güzel.

Konserden önce Alternatif İstanbul'un yaptığı röportajda, İstanbul'da bir sürpriz planladığını da söylemişti Ane Brun. O sürpriz, ilk albümü 2003 tarihli "Spending Time with Morgan"dan iki şarkıyı da dün gece seslendirmesi olsa gerek; "Are They Saying Goodbye?" ve "Sleeping by the Fyris River"ı canlı dinleme olanağı bulduk.

Gece, "Undertow" ile sona erdiğinde sessizce ve mutlu bir şekilde dağıldık. Gerçekten dinleyici kitlesi konser süresince o kadar sessizdi ki, Brun'ün de dikkatini çekti; çıt çıkarmadan dinlendiği için memnun olduğunu belirtti ama "arada bir burada olduğunuzu hissetmek de güzel," dedi. Çadırın sahneye yakın olan ön kısmında oturmalı düzen uygulanmıştı; sanırım bunun da etkisi oldu söz konusu sessizlikte. (Espri ile hep söylüyorum; dizdeki kaslarla dil arasında bağlantı mı var acaba diyorum.) Ancak ayakta dinleyenlerin durduğu kısımdan da hiç konuşma gürültüsü gelmiyordu dün. Bence bunun tek açıklaması var: Herkes, Ane Brun'ün yarattığı duygusal anafora kapılmış bir haldeydi.

Setlist: Do You Remember? - My Lover Will Go - To Let Myself Go - My Star - One - The Light from One - This Voice - The Treehouse Song - So You Did It Again - Changing of the Seasons - Du Gråter Så Store Tåra - The Puzzle - Words - Big in Japan (Alphaville cover) - The Fall - Gillian - Daring to Love - Neighborhood # 1 (Arcade Fire cover) // Halo (Beyoncé cover) - Oh Love - Are They Saying Goodbye? - Sleeping by the Fyris River - Temporary Dive - Undertow

(Fotoğraflar ve videolar bana aittir.) -

VEGAN LOGIC XCVII - 2014'TE EN BEĞENDİĞİM ALBÜMLER I. BÖLÜM (25 - 13) - 8.12.2014

 

8.12.2014tarihinde Dinamo'da canlı yayınlanan programın kaydı.Bu programda yılın en beğendiğim albümleri listemin 25 ile 13 numarasındaki albümleri paylaştım. 12. ile 1. sıra arasındaki albümleri açıklayacağım ikinci program, 15.12.2014 tarihin de yayınlanacak.

1- Ben Frost - Venter (A U R O R A) / 25
2- Yann Tiersen - Grшnjшrd (Infinity) / 24
3- Fennesz - Paroles (Bécs) / 23
4- Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Little Ones Run (Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything) / 22
5- Dalhous - Her Mind Was Black (Will To Be Well) / 21
6- Tarwater - Log of the Sloop (Adrift) / 20
7- HTRK - Feels Like Love (Psychic 9-5 Club) / 19
8- Max Cooper - Apparitions (Human) / 18
9- Matthew Collings - Cicero (Silence Is a Rhythm Too) / 17
10- Black Rain - Night In New Chiang Saen (Dark Pool) / 16
11- SHXCXCHCXSH - Monolithic Conclusion (Linear S Decoded) / 15
12- Cut Hands - None of Your Bones Are Broken (Festival of the Dead) / 14
13- Lawrence English - Wilderness of Mirrors (Wilderness of Mirrors) / 13

VEGAN LOGIC XCVII - THE GREATEST ALBUMS OF 2014 PT. I - 8.12.2014 by Veganlogic11 on Mixcloud

VEGAN LOGIC XCVI - 2014'ÜN EN İYİ REMİKSLERİ SEÇKİSİ II. BÖLÜM - 1.12.2014

1.12.2014 tarihinde Dinamo FM'de canlı yayınlanan programın kaydı.

1- Ricardo Donoso - Affirmation (Paul Jebanasam Remix)
2- Psychic TV - Alien Be-In (Silent Servant Remix)
3- Atom™- Ich bin meine Maschine (Linear Remix)
4- Alexander Kowalski - The View Of Changes (David Alvarado Remix)
5- Marcel Dettmann - Seduction feat. Emika (Deuce Remix)
6- The Field - Cupid's Head (Vatican Shadow Mix)
7- Lucy - The Illusion of Choice (Donato Dozzy Remix)
8- Marcel Dettmann - Rush (PAS Deep Release Remix)
9- Gazelle Twin - Anti Body (Wrangler remix)

VEGAN LOGIC XCVI - BEST REMIXES OF 2014 PT. II - 1.12.1014 by Veganlogic11 on Mixcloud